jueves, 3 de marzo de 2011

"Doy testimonio de vosotros"

"Doy Testimonio de vosotros"

Millones y millones,
de niños, mujeres y padres
muertos por la miseria y el hambre
de quienes somos herederos.
Vosotros que estabais vivos,
no es vuestra muerte lo que hoy evoco,
En esta Plaza de las Libertades de los
Derechos del Hombre y del Ciudadano,
doy testimonio de vuestra vida.

Doy testimonio de vosotras, madres,
cuyos hijos condenados a la miseria
son considerados demasiados en este mundo.

Doy testimonio de vuestros hijos
doblados por el dolor que causa el hambre,
que no teniendo nada para sonreír quieren aún amar.

Doy testimonio de esos millones de jóvenes
que sin razón para creer o existir
buscan en vano un porvenir
en este mundo insensato.

Doy testimonio de vosotros,
pobres de todos los tiempos,
y aún hoy,
huyendo por los caminos,
fugitivos de un lugar a otro,
despreciados y deshonrados.

Trabajadores sin oficio,
aplastados en todo tiempo por la labor.
Trabajadores cuyas manos, en estos tiempos,
no sirven para nada.
Millones de hombres mujeres y niños,
cuyos corazones laten
aún con fuerza para luchar.
Cuyo espíritu se rebela contra el injusto sino que les ha sido impuesto.
Cuyo valor exige el derecho a la inestimable dignidad.

Doy testimonio de vosotros,
niños, mujeres y hombres
que no pretendéis maldecir
sino amar y rezar, trabajar y uniros
para que nazca una tierra solidaria.
Una tierra, nuestra tierra
donde todo hombre habrá dejado lo mejor
de sí mismo antes de morir.

Doy testimonio de vosotros,
hombres, mujeres y niños
cuya presencia queda para siempre grabada
con el corazón, la mano y el cincel
sobre el mármol de la Plaza de las Libertades.

Doy testimonio de vosotros para que por fin
los hombres actúen a favor del hombre
y rechacen para siempre la fatalidad
de la miseria.



Ayer tuvimos la oportunidad de dialogar con Michaël Michel. Nos juntamos aproximadamente 80 universitarios y el ponente logró que todos estuviésemos atentos, preguntándonos, sorprendidos... entusiasmados!!! A CONTINUAR...

martes, 1 de marzo de 2011

OS POBRES NUN MUNDO OPULENTO


O mércores 2 de marzo na USC teremos a oportunidade de dialogar con Michaël Michel sobre os últimos de Europa.

Michaël Michel pertence ao Movemento Internacional Cuarto Mundo e ten vivido en varios países europeos. Compartiu vida con persoas sen fogar e denuncia de primeira man as humillacións e a opresión á que están sometidas as persoas.

Non te perdas esta oportunidade...


MÉRCORES 02 DE MARZO ÁS 19:30H.
NO SALÓN DE ACTOS DE CIENCIAS DA EDUCACIÓN (EDIFICIO CENTRAL). CAMPUS SUR.

jueves, 24 de febrero de 2011

CAMPAÑA "LIBRE" DA XUNTA PARA CONCIENCIAR AOS MOZOS DE QUE NON BEBAN SE VAN A CONDUCIR


Eu hoxe quero poñer o acento no nome da campaña... Campaña ¡¡¿LIBRE?!!. ¿Temos unha mocidade libre? Unha mocidade que sofre o fracaso escolar, o paro, a explotación... unha mocidade que se asocia moi pouco para loitar polo seu futuro e moito para outras cousas...
¿Que sociedade deixamos os adultos aos mozos de 25 anos? Cando os seus pais e os seus avós tiñan 25 anos, xa tiñan acceso á vivenda, á propiedade, a un traballo digno... tiñan posibilidade de formar unha familia se querían. ¿Que teñen eles? Realmente este é o diálogo sobre a mocidade hoxe... as tasas de paro do 50% nestas franxas de anos non lles deixa ser libres e mentres, os poderes ocupados e ocupando os nosos cartos, en que non se maten por estar ebrios.

NOVA CAIXA GALICIA (NCG)



As Caixas de Aforro nacen, maioritariamente, unidas aos Montes de Piedade, para entre outras cousas, eliminar a usura. Tamén loitar contra a pobreza, promoción do aforro nas clases máis débiles. Segundo recolle a revista Autogestión no último número as Caixas de Aforro serviron para financiar infraestructuras e as empresas do Estado (antigo INI) nas décadas dos 50 e 60. En definitiva a industrialización deste país fíxose gracias ao traballo e aforro dos pobres (que eran os obreiros).
Este punto de partida é necesario telo claro cando leamos as novas continuas de NCG... porque todas as medidas que se tomaron especialmente no período da Democracia serviron para roubar este patrimonio ao pobo e para financiar ás clases máis privilexiadas do capitalismo español. Bancarizar as caixas supón un roubo ao patrimonio do pobo.
En definitiva, seguindo mandatos dos grandes poderes financeiros que provocaron e seguirán provocando crises e quebras continuamente, fanse despidos, prexubilacións, utilízanse cartos públicos para bancos e caixas... e pode venderse a outros bancos!!! Véndese un patrimonio que foi do pobo. O goberno sanaeará as caixas cos cartos de todos os españois e logo sacarán a subasta para que os grandes bancos as leven a prezo de saldo. O Santander xa se apresurou en anunciar que entraría na posible compra das mesmas.
Unha das causas fundamentais da “crise” de NCG e da banca... son as vivendas que non se venderon... Neste país o poder dos bancos e constructoras é enorme, cunha clara situación de monopolio, financiando aos partidos políticos,... ¿Que pasaría se o Estado puxera esas vivendas a disposición dos cidadáns que non poden ter acceso a elas a unhas condicións xustas?

jueves, 3 de febrero de 2011

MÁRTIRES DE LA IGLESIA




Stalin preguntó irónicamente en una ocasión cuántas divisiones acorazadas tenía el Papa; y antes de terminar el siglo XX los pueblos que él pretendía salvar con su doctrina totalitaria bailaban de alegría sobre los restos caídos de su estatua. Poco imaginaba que iba a ser vencido por la resistencia pacífica de millones de creyentes que no amaban tanto su vida que temieran la muerte a la que él, y sus correligionarios de todo el mundo, condenaron a más de cien millones de personas.
En la larga historia de nuestra Iglesia no ha dejado nunca de existir el martirio como semilla de nuevos cristianos en las misiones de los cinco continentes. Pero, si hasta ahora se decía que en el 313, al unirse la Iglesia con el poder, terminó la era de los mártires, la historia contará que desde que en 1870 el papado perdió sus Estados y en 1965 el Vaticano II llevó de nuevo a la Iglesia por la senda de la vida apostólica, la era de los mártires ha comenzado de nuevo.

Para profundizar sobre este tema y para conocer estos testimonios de vida entregada a Cristo, el Movimiento Cultural Cristiano, la Casa de Cultura y Solidaridad de Santiago con la colaboración de la Delegación de Pastoral de Juventud quieren invitarte al acto “MÁRTIRES de la IGLESIA. La Iglesia Católica, la comunidad más perseguida en el mundo”.
Tendremos con nosotros a Eugenio Rodríguez, sacerdote diocesano en Las Palmas y experto de Doctrina Social de la Iglesia.
Será el próximo lunes 14 de febrero a las 20:15 h en la Sede de la Delegacion de Pastoral de Infancia y Juventud. C/ Val de Deus, 17 - SANTIAGO DE COMPOSTELA (Enfrente del Convento de San Francisco)

miércoles, 26 de enero de 2011

LA REFORMA DE LAS PENSIONES ES ANTI - SOCIALISTA


En Galicia la pensión media es de 728 euros pero muchos pensionistas están en el tramo más bajo porque han cotizado a los Regímenes Agrario y del Mar. Las medidas que pretende aprobar el gobierno de ampliar los años de cálculo y la edad de jubilación podrán reducir hasta un 25% la pensión en los próximos años. ¿Qué diría el pueblo si le preguntase en referéndum este tema? ¿Por qué no se deja expresar al pueblo su opinión? ¿Se puede reformar las pensiones de los demás y no tocar las suyas?

Desde el Partido SAIn (Solidaridad y Autogestión Internacionalista) EXIGIMOS que se deje de mentir a los españoles y que los Diputados y cargos electos tengan vergüenza y que su pensión sea la de los españoles y NI UN CÉNTIMO MÁS!

miércoles, 5 de enero de 2011

Galicia en el embudo autonómico del Gobierno socialista

La célebre metáfora evangélica de Marcos («Es más fácil que un camello entre por el ojo de una aguja que lo haga un rico en el reino de los cielos», 10: 23-27) podría tener su correlato en la política autonómica del Gobierno socialista: es más fácil que un Estatuto de autonomía confederal entre por las tragaderas del Gobierno que lo haga una ley del todo inocua para la cohesión territorial, si esta procede de una comunidad autónoma no afín.

La decisión del Gobierno de recurrir ante el Tribunal Constitucional la ley sobre racionalización del gasto farmacéutico, recientemente aprobada por el Parlamento de Galicia con los únicos votos en contra de los diputados socialistas, muestra de un modo palpable tan sectaria forma de actuar, que deja entrar al camello y no a la pulga con tal de que el primero lo monte «uno de los nuestros».

¿Es inconstitucional la ley citada? Me parece harto dudoso, pues la fijación de un catálogo priorizado de productos farmacéuticos se ha realizado sin modificar el nomenclátor oficial de productos financiados por la Seguridad Social, y tan solo limitándose a incluir en el catálogo gallego los medicamentos de menor precio que figuran en el nomenclátor estatal.

Así las cosas, los gallegos tendremos a nuestra disposición los mismos principios activos que los restantes españoles y los facultativos tendrán la posibilidad de elegir de entre las marcas que, dentro de cada grupo, resulten más baratas, lo que, salvo quizá para las multinacionales farmacéuticas, no puede tener más que efectos positivos: en Galicia dispondremos de iguales condiciones sanitarias, pero nos ahorraremos un buen dinero, lo que contribuirá a impedir que el sistema acabe haciendo crac.

Todo ello parece no importarle, sin embargo, al Gobierno central, que ha decidido que el recurso de inconstitucionalidad debe utilizarse, como palo y caramelo, para castigar a los adversarios y premiar a los amigos. Lo hizo ya con la ley de cajas, con el bochornoso resultado final que está bien a la vista. Y ha vuelto a hacerlo ahora con una ley que, de predominar el sentido común, aprobaría el propio Estado, quien no parece estar dispuesto a lesionar a las multinacionales farmacéuticas pero sí, sin que le tiemble el pulso, a congelar las pensiones o suprimir la ayuda extraordinaria de 426 euros que disfrutaban quienes no tenían otra cosa. Si esto es la izquierda, ¡vaya izquierda!

Capítulo aparte merece el comportamiento de la dirección socialista gallega, que, repitiendo lo que ya hiciera con la fusión de nuestras cajas, ha preferido ser de nuevo el caballo de Troya del Gobierno de Madrid y no el sensato representante de los intereses de Galicia, que son además, en este caso, los de España en su conjunto.

(Artículo de opinión de Roberto Blanco aparecido el 5 de Enero en el periódico La Voz de Galicia)